Nieuws

De melk van de koe

Lang, heel lang geleden leefden onze voorouders in een traag veranderende maatschappij. Met mondjesmaat evolueerde onze samenleving. Het minste wat we van de voorbije decennia kunnen zeggen is dat het traagheidssyndroom niet meer van de huidige tijd is. Velen herinneren zich nog een bestaan zonder internet, zonder gsm, zonder e-mail… Soms vragen we ons af hoe we toen leefden en werkten. Trager, dat is duidelijk… De moderne communicatiemiddelen hebben van de wereld ons dorp gemaakt. Alles en iedereen is nagenoeg constant bereikbaar. Het heeft onze snelheid van denken en handelen enkel maar vergroot.

En toch. Als we Limburg op dit ogenblik in ogenschouw nemen lijkt de tijd wel stil te staan. Ford Genk gaat de deuren sluiten. Typerend was de uitspraak van een ex-arbeider van Renault Vilvoorde: "Ik heb alle krantenartikels uit die tijd (1997) bewaard. En de berichten die nu naar aanleiding van Ford in de kranten verschijnen zijn nagenoeg identiek aan de persstukken van 16 jaar geleden. Verontwaardiging uit alle hoeken over een buitenlandse lafhartige manager. Dit zou nooit nog mogen/kunnen gebeuren. We gingen/moesten iets doen aan onze loonkost. We moesten/zouden concurrentiëler worden…"

In Limburg werd naar aanleiding van Ford het SALK-project in het leven geroepen. Wij hebben er als Voka–Kamer van Koophandel voor en achter de schermen intens aan meegewerkt.
En net nu weer wordt één van die speerpunten van het nieuwe Limburg, de Noord-Zuid, opnieuw van de tafel geveegd. Veertig jaar geleden was iedereen het er over eens dat het noorden van onze provincie moest ontsloten worden. Vandaag is er ondanks heel veel praat- en studeerwerk nog geen spade in de grond geplant.
Ook nu weer wordt op een ogenblik dat NV Mijnen de mogelijkheid krijgt om de exploitatie van mijngas uit onze ondergrond te onderzoeken vanuit groene fundamentalistische hoek zwaar geprotesteerd. Men kijkt naar elke poging tot vooruitgang als een koe naar de eerste trein. Bang dat er geen vocht meer uit de uiers zal komen… En ondanks hogesnelheids- en andere treinen produceren onze herkauwers vandaag meer melk dan ooit.

Onze politici staan er bij en kijken er naar. Vreemd, heel vreemd. Zij worden betaald om ons land te besturen. En besturen betekent vooruit kijken, verder turen dan je neus lang is. Soms krijgt een mens de indruk dat ze wel willen maar niet kunnen. Dat de inertie van besluitvorming stilaan, beetje bij beetje ingebakken werd in onze structuren, in ons land, in onze genen. Niemand is er gelukkig mee, maar het gebeurt wel. Of beter, er gebeurt niets… Mochten onze ondernemingen op deze manier bestuurd en geleid worden dan zou er al lang een standbeeld voor de "laatste ondernemer" opgericht zijn om hem of haar te gedenken.

 

Nochtans is en blijft optimisme onze morele plicht. Het zijn enkel onze ondernemers en ondernemingen die zullen zorgen dat onze provincie er terug bovenop komt. Enkel ondernemers en ondernemingen zorgen voor welvaart en welzijn. Het is niet omdat men tot vervelens toe op een nagel moet kloppen dat hij niet stilaan in de plank verdwijnt. Wij zullen als Voka-Kamer van Koophandel ons getimmer blijven verrichten. Met geduld, soms ook met ongeduld… Maar blijven kloppen zullen we. Daar kan u op rekenen!

Johann Leten

Johann Leten, gedelegeerd bestuurder Voka Kamer van Koophandel Limburg